Rdzeniem są trzy pytania z drugiego rozdziału. Reszta uczy, jak je stosować: w rodzinie, z dzieckiem i z seniorem.
Skąd płynie oficjalny komunikat Od tego zaczynasz
tabela: komunikat rzeczowy kontra sygnał ostrzegawczy
Cztery cechy do porównania: ton, treść, prośba o działanie i nadawca. Do tego powody, dla których ostrzeżenie czasem do Ciebie nie dotrze. Nie zakładasz, że „skoro nic nie przyszło, to nic się nie dzieje”. Pytasz sąsiadów.
Trzy pytania, zanim uwierzysz
kto napisał, kiedy się stało, czy jest drugie źródło
Kilka sekund, zero specjalnej wiedzy. Do tego tabela: co robisz, gdy znasz wszystkie odpowiedzi, a co, gdy brakuje choć jednej. Wiadomość bez nadawcy i daty zostaje u Ciebie, zamiast trafić do całej grupy.
Kształty fałszywek i ćwiczenie na nagłówkach
pięć typowych schematów i trzy wymyślone nagłówki do sprawdzenia
Stare zdjęcie z nową datą, łańcuszek, liczba bez źródła, głos „z pewnego źródła” i tekst budzący panikę. Uczysz się rozpoznawać kształt, nie treść. Im bardziej wiadomość Cię popędza, tym dłużej jej się przyglądasz.
Gdy źródła się różnią i kiedy nie czekać
cztery kroki przy sprzeczności oraz tabela, kiedy działasz od razu
Nie wybierasz automatycznie wersji bardziej dramatycznej. Ale gdy widzisz dym, czujesz gaz albo służby każą się ewakuować, pytań nie zadajesz. Weryfikacja nie zamienia się w wymówkę, żeby nic nie robić.
Rodzinny obieg informacji
jedna osoba zbiera, reszta pyta
Wybieracie osobę i zapasową, ustalacie, że niepotwierdzone mówicie sobie wprost jako niepotwierdzone. Wpisujecie to w gotową ramkę. Bateria w telefonach schodzi wolniej, bo nie każdy przewija te same grupy.
Dziecko, senior i zapisywanie wiadomości
rozmowa z dzieckiem, cztery sygnały oszustwa, tabela do zapisków
Jak pytać, co dziecko widziało. Co zrobić, gdy ktoś podaje się za wnuka i naciska na przelew. Jak zapisywać wiadomość z godziną i źródłem. Senior odkłada słuchawkę i dzwoni na numer, który zapisaliście wcześniej.
Konto
Koszyk 
